پيشگفتار:
نگاهي کوتاه به تحولات تاريخي رسانه ها در آستانه قرن ۲۱ نشانگر آن است که تفکر انسان تا چه حد به ابزار هاي ارتباطي، از زبان به عنوان نخستين وسيله ارتباطي گرفته تا ابزارهاي پيچيده انتقال اطلاعات مانند خطوط الکترونيکي و نيز ماهواره هاي فضايي مديون است.
ارتباط در مفهوم عام خود،مجموعه ي پيچيده و سازمان يافته اي است که جنبه هاي انساني و تکنولوژيک آن از يکديگر تفکيک ناپذير است.تغييرات روز افزون در حوزه ارتباطات،اعتقاد انسانهاي آگاه و متعهد را به پيشرفت تکامل اجتماعي و اعتقاد راستين آنها را به بهسازي جوامع بشري بيشتر مي سازد و انسانهاي پويشگر متعهد را در سطوح مختلف با دستاوردهاي نظامهاي نوين ارتباطي و بحران هاي ناشي از آنها آشناتر مي سازد و در مجموع اين باور را درآنها ايجاد مي کند که تنها انديشيدن در اين زمينه کافي نيست و مي بايست از طريق رويارويي با واقعيات عيني و برنامه ريزي نابسامانيها را سر و سامان داد.
در چنين وضعيتي،جوامع انساني بويژه کشورهاي جهان سوم که وسايل نوين ارتباطي در آنها بومي نيستند،بايد با واقع بيني بيشتري با آنها برخورد کنند.